Veel van onze klanten hebben er vaak al een lange weg op zitten voor ze bij ons terecht komen. Ze hebben vele sessies praattherapie gevolgd. Ze hebben alle boeken gelezen. Ze hebben er met vrienden en kenissen over gebabbeld en gereflecteerd. En toch zijn ze nog steeds op zoek, want er lijkt niet echt iets te veranderen. Het is de valkuil van het 'weten'.

Ik heb het ook zo gedaan. Ik was mij eerst compleet onbewust van mijn eigen trauma's en patronen. Daarna ben ik, door eerst de typische 'rock bottem' te bereiken, stilaan bewust geworden van het feit dat ik misschien toch wel wat issues had die mochten bekeken worden. En dat is dan ook wat ik de eertse jaren na het besef deed: er naar kijken. Ik heb jarenlang nagedacht en geanalyseerd, erover gezeurd, me slachtoffer gevoeld van mijn leven, het urenlang besproken met anderen,.. En ik heb mezelf vooral wijsgemaakt dat dat verwerking was.

Misschien herken jij dat ook wel?

Je wéét van waar je trauma komt. Je wéét welke onveilige hechtingsstijl je hebt. Je ként je patronen en triggers. Je hebt het allemaal heel goed geanalyseerd en er veel over gepraat.. misschien heb je zelfs de hele familiegeschiedenis al uitgespit en je generationele trauma's ook mooi in kaart gebracht.. En toch verandert er precies niet veel. De triggers overvallen je regelmatig en telkens reageer je weer op dezelfde manier. Herkenbaar?

Ik ben er ook in getuimeld.. ik dacht dat, wanneer ik alles begreep en wist hoe de dingen in elkaar zaten, mijn thema's als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. Ik kon er niet meer naast zitten.

De analist wordt bejubeld in onze maatschappij.

Het is jammer dat we al heel jong aangemoedigd worden om alles via onze ratio te doen; via ons denken. We krijgen (bijna) geen tools om ons voelen te gebruiken, laat staan ons energiezintuig. En wanneer we het als kind toch gebruiken worden we vaak niet bevestigd in wat we dan juist ervaren.

Dus we worden echte denkers. Analisten. Ze noemen het ook wel intellectualiseren. In simpele woorden: je kruipt in je hoofd en denkt erover na maar je voelt het niet. Of je voelt wel iets, en denkt dan goed na over wat je voelt en waarom dan wel.


Wanneer je dan met een issue zit ga je vaak op zoek naar een hulpverlener die samen met jou in dat hoofd kruipt. Daar waar je thuis op je eentje rondjes in je hoofd draaide, kan je dat nu gaan doen samen met iemand anders. Maar wanneer die begeleiding er niet op gericht is jou uit je hoofd te krijgen en terug te connecteren met je lichaam, blijf je meestal even vast zitten als ervoor.

Even ter nuance; het is op zich niet slecht of verkeerd om te praten met iemand. Integendeel. Het is vaak een goede eerste stap in je proces. Je kan op een mentale manier heel veel zaken aan de oppervlaktelaag in beweging brengen. Je kan trucjes en technieken aanleren om anders met situaties om te gaan. Maar deze hebben ook een keerzijde: ze vragen wilskracht én voortdurende inzet. Na een tijdje begint die effort door te wegen en stop je er mee.. en triggers overvallen je vaak op een onbewaakt moment, en dan lukt het niet om de gepaste techniek boven te halen.

Je kan bvb. allerlei technieken toepassen om zelfzekerder over te komen, je krachtiger uit te spreken of minder verlegen te praten voor groepen..

Maar daarmee is je zelfbeeld nog niet per definitie veranderd, je voelt vanbinnen nog steeds geen authentieke eigenwaarde. 

Voor echte verandering heb je meer dan enkel je hoofd nodig.

Je kan wel begrijpen waar een patroon vandaan komt, maar dat patroon wordt meestal niet gestuurd vanuit je hoofd maar vanuit je lichaam. En dat merk je dan ook doordat je hoofd het patroon snapt en niet meer wil verderzetten, maar het lichaam blijft gewoon lekker hetzelfde doen als altijd. Niet je hoofd maar dus je lichaam moet opnieuw leren dat het veilig is om een andere manier uit te proberen, dat het het patroon mag loslaten. En dat doe je niet met praten alleen. 

Daarbij komt ook dat veel van je patronen hun oorsprong vinden in een voor jou onbewuste laag. Een laag waar je met je denken alleen niet aan kan. Die laag kan je enkel detecteren door veel ruimer te kijken naar jouw systeem. Dat wil dus zeggen dat je wel denkt al je patronen te kennen, maar dat je toch blind bent voor een heel aantal jou sterk sturende programmaties. Dat is vaak omdat je het al heel je leven zo gewoon bent en dat ook je ouders het zo deden bijvoorbeeld. En dan ben je het zo gewoon dat je het niet meer ziet.

Denk daarbij ook eens aan patronen die hun oorsprong vinden in:

  • (Ongekend) trauma van je (voor)ouders,
  • spanning in je lichaam waarvan je de oorsprong niet meer kent,
  • je innerlijke kindstukken,
  • onbewuste imprints van voor je geboorte,
  • loyaliteit aan je systeem van herkomst,
  • ..

Detectie-oefeningen: leuk en confronterend tegelijk.

Bij Wisense gaan we een stap verder dan praattherapie of mentale coaching. We nemen je mee in een beleving. In alles wat we doen, betrekken we jouw lichaam. Wanneer jouw lichaam iets nieuws leert, ervaar je duurzame verandering in je gedrag en reacties. 

Vaak beginnen we met een eenvoudige detectie. We doen iets kleins samen, waarin we jou een trigger geven. Vanuit die trigger ga je vanzelf zien dat er twee mechanismes in gang schieten: je hoofd denkt iets en je lichaam reageert op een bepaalde manier. En vaak is het verhaal van het hoofd iets heel anders dan het verhaal van het lichaam. Tijdens een detectie gaan we dus vooral heel goed opletten wat jouw lichaam vertelt. Het grappige én interessante is, dat hoe jou lichaam reageert in een detectie oefening, een indicator is van veel meer. Je zal namelijk zien dat jij eigenlijk altijd zo reageert in allerlei situaties. Thuis, op het werk, bij vrienden. De kleine detectie-oefening is een spiegel voor jou. Alles zit in alles.

En dan kunnen we op zoek gaan een helende of nieuwe beweging. We onderzoeken samen wat jou lichaam nodig heeft om een nieuw patroon aan te leren zodat je niet telkens in diezelfde loop terecht komt. Heb je wat hulp nodig om uit je hoofd te komen en opnieuw te bewegen? Boek je sessie hier.